عليه السلام كه به ظاهر از همه آزادتر بود ، خيلى تقيه مىكرد . وقتى به آن حضرت گفتند گروهى از شيعيان قمى براى زيارت و ملاقات با شما آمده‌اند . امام آنها را دو ماه منتظر نگاه داشت . بعد آنها كه از علت اين كم لطفى پرسيدند . امام فرمود : اين قدر نگوييد شيعه ، شيعه ، « انما الشيعة من شايع علياً » شيعه ، پيرو على عليه السلام است . در واقع امام مىخواست تحزّب را بشكند و از ايجاد اين تصور كه شيعيان به عنوان يك حزب مشغول فعاليت هستند ، جلوگيرى كند . چرا كه در غير اين صورت همه شيعه گرفتار اذيت و آزار مأمون مىشدند . در زمان امام جواد ، امام هادى و امام عسكرى عليهم‌السلام كه همگى در زمان خود به ابن الرضا مشهور بودند اوضاع خيلى بدتر شد . اينها همه همان غيبت است . وقتى هم كه ماه مهدى عليه السلام به برج امامت رسيد ، امام با غيبت صغرى زمينه را براى غيبت طولانى خود آماده كردند . موعود : اگر بپذيريم كه حضور و غيبت امام عليه السلام در جامعه رابطهء مستقيم با شايستگىهاى مردم دارد ، براى آماده سازى و ايجاد زمينه مساعد جهت ظهور حضرت ، چه بايدكرد ؟ - اين مسأله هم مثل هر مسألهء ديگر نياز به دو نوع تمرين دارد : فكرى و عملى . تمرين عملى ، با تبليغ عدالت اسلامى و شناساندن حقيقت دين صورت مىپذيرد . اين تصور مناسبى نيست كه بعضى